MAKUS TALİH

                                                               

zaman,yağmurun bardaktan boşalırcasına geçti, oysa suyun tazyiği lime lime doğradı  tenimi. hep bir pişmanlık bir öfke sarıyor beni. muhtemel ki kendi mutsuzluğuma bir suçlu buluyorum. sessizim. yalnız kalabildiğim köşelerde makus talihime ağlıyorum. 

ağaçlarla sarmalanmış parkta yürürken duygular sıyırıp etimi geçiyor. buna biraz memnunum, bir ok gibi saplanıp kaldıkları da olmuştu, onları söküp atacağım derken bütün kıymıkların kanıma karıştığı da olmuştu. artık sadece yapmam gerekeni yapıyorum, bir yanlışım oldu mu hemen indirileceğim tahtlara hiç göz koymuyorum. 

ablam benimle uğraşırken bir yandan da yanımda kalıyor, hıçkırıklarımı duymuyormuş gibi yapıyor. bütün sene mutlulukla yürüdüğüm yollarda sıktığım dişler, bütün gizlerimizi bilen şehrin bütün gizlerini bilir gibiyiz.

ismet özel ''gün gelecek daha iyisine ulaşacağım ümidinin yabancısıyım'' diyerek kapıları kapatıyor yüzüme. insan kendi derdine düşünce, düşünce kuyularında bunalınca resimler, kitaplar bir derde deva olamayabiliyormuş, meriç altını çizerek " bazen bir kuyuya benziyor hayat; kör, pis, zehirli bir kuyuya. boğuluyorum.. ölüme koşacak mecalim kalmıyor, kimseyi görmüyor gözüm. sevdiklerim yabancılaşıyor, kitaplar tuğla oluveriyor birden, dostlarımın sesini tanımıyorum. varlığım bir tele asılıyor. bir kabus bu, bir hastalık, gözlerimi kaybettikten sonra bu kuyuya sık sık düştüm. istediğini yapamamak, sakatlığımdan doğan bir aciz.. acıları dev aynasında büyüten rezil bir hassasiyetim var.. aczime tahammül edemiyorum.."

severken aklımıza kopmak gelmiyor, sevgiye dahil etmiyoruz. tıpkı yaşarken ölümü düşünmek istemediğimiz gibi, oysa azar azar yitiyor. inandığımız, bize inanan insanları hayatın bir yerinde hayal kırıklığına uğratabiliyor ya da uğrayabiliyoruz. " sevginin, merhametin eşiğini atlayanlar ıstırabın gömleğini de kendiliğinden giyinirler" diyor tanpınar. topçu kalemi alıp " istemek, ıstırap çekmektir." diye yazıyor. Mevlâ insanın gönlüne bazen bir yara konduruyor, işte o yara oraya konmasa sanki tesellisinin önemi kalmayacak. dışıma vuracak kadar bilinçsizleşmediğim fakat içimde biriktirdiğim isyanlarımdan utandırıyor Mevlâ. "inanç ruhun güzelliğidir." diyerek aydınlatıyor rumi. şeyh galip o yolu " düşüp kaldığına üzülme, hz.yusuf miracına kuyuda ulaştı." diyerek süslüyor.

bunlar, bu görüntüler; bana en güzel zamanları yaşatan anılardan süngüsü düşmüş vaziyette ayrılırken elime aceleyle tutuşturulmuş gibi biraz zedelenmiş ufacık anılar, hepsini bir ömür hafızamın en özel yerinde yaşatmak istiyorum.